martes, 3 de agosto de 2010

"¿Sabéis por qué no quería enamorarme?
Porque me hablasteis del amor; porque todo me lo contasteis como si no existiera... Porque me deciais que todo se ponía de colores brillantes y sensaciones únicas. Porque reíais y cantabais canciones románticas y me haciais suspirar. Porque os elevabais tan alto que quería estar justo así, y observar cómo se veía todo desde arriba, como veiais vosotros.
Pero justo por eso no quería enamorarme: porque así como os vi subir, os vi caer de golpe. Os vi llorar a todas horas, os vi triste al ver parejas hasta por television. Os vi vomitar al escuchar aquellas mismas canciones que me hacían suspirar. Os vi emborracharos y gritarle a las paredes que erais idiotas por haberos creído todo ese cuento.
Por eso no quería conocerlo, porque cuando más convencida estás de que eso es perfecto... te da la puñalada por la espalda y te convierte en la persona más pobre de sentimientos en un instante.
No quería enamorarme porque no quería una vida anhelando poder llegar otra vez a esa perfección. No quería extrañar esos días de "gloria"... No quería esa farsa y pensaba hacer lo imposible por no enamorarme. Y no me valía eso de que es inevitable, o que pasa sin que apenas te des cuenta. Hay cosas que pueden evitarse y tenía suficientes razones para esconderme, evitarlo y rechazarlo."

Pero ya ves, las cosas pasan...

------
no, no lo he escrito yo.

No hay comentarios: